موضوع
رئاليسم
تهيه كننده
صديقه محسني
کارشناس ارشد ژئومورفولوژی
مکتب رئالیسم
رئالیسم نیز همچون یکی از ماندگار ترین فلسفه های دنیای غرب است. رئالیست ها، بر خلاف ایدئالیستها، اظهار می دارند که اعیان اشیاء قطع نظر از آنکه موضوع ادارک ما واقع شوند یا نه، وجود دارند.
کارشناس ارشد ژئومورفولوژی
رادیکال :radical ؛ طرفدار اصلاحات سیاسی- اصلاح طلبی افراد ملی، بنیادی، تندرو ،ریشه ای اساسی، کلی، بنا به مفهوم واژه – رادیکال کسی است که میگوید باید به فرو رفتن به عمق تار و پود اجتماعی – اقتصادی به ریشه هر مسئله سیاسی و اجتماعی حمله کرد و عامل ضعف اجتماعی را از بیخ و بن تغییر داد .
رادیکالیسم:
- به معنای مشی کسانی که طرفدار اقدامات ریشه ای و قطعی هستند.
رادیکالیسم:
گرایش به نظر های سیاسی تندرو، این کلمه از « رادیکس» در زبان لاتینی آمده است به معنای «ریشه» و رادیکال صنعتی است برای همه نظرها و روشهایی که خواهان دگرگونی بنیادی و فوری در نهادهای اجتماعی و سیاسی موجود هستند.
موضوع:
مقدمه اي بر آنارشيسم اجتماعي
گردآورنده:
صمد وحدتی
کارشناس ارشد اقلیم شناسی
s_vahdati2007@yahoo.com
مقدمه :
يكي از مفاهيمي كه در فرهنگ ما و نيز بلكه در عالم انديشه سياسي، مورد بدفهمي واقع شده، "آنارشيسم است. آنارشيسم را معمولاً به معناي هرج و مرج و آشفتگي در اوضاع به كار ميبرند. در حالي كه نه ريشهشناسي اين واژه و نه كاربرد آن در اصطلاح طرفداران اين گرايش فكري، اين برداشت را تأييد نميكند. ريشه واژه آنارشيسم آنارخيا است . به زبان يوناني به معني سر و رييس است و پيشوند منفيساز an كه بر سر آن ميآيد، به معني "سروريستيزي" و در اصطلاح انديشه سياسي به معناي "مخالفت با حكومت" است. پس به لحاظ لغوي اين واژه هيچ نسبتي با "هرج و مرج" و بينظمي ندارد.
موضوع:
پست مدرنیسم
تهیه کننده:
زینب حسن پور خوشقلب
پست مدرنیسم یعنی ادعای برگشتن از مدرنیسم یا فرانوگرایی واز لحاظ لغوی به معنی بعد از لحظۀ حال است.کاربرد واژه پسا مدرنیسم را می توان از دهۀ 1870.م .دنبال کرد. ظاهرأ اولین باراین تعبیر رادر عبارات جان واتکینز چایمن(هنرمند بریتانیایی)در واکنش به مدرنیسم می توان مشاهده کرد.آرنولدتوین بی مورخ معاصر انگلیسی در تقسیم بندی تاریخ تمدن خود؛ مرحلۀ بسط تمدن غربی پس ازسال 1875 .م.را پسامدرن می نامد.امّا رواج و کاربرد گسترده و متنوع این واژه در حوزه های مختلف هنر و معماری ،فلسفه وادبیات داستانی و حتّی سیاست به سالهای 1960-1970برمی گردد وبا مطرح شدن آرای نویسندگان چون میشل فوکو،ژان بودیار،ژاک دریدا،فرانسوا لیوتار واز جهاتی در نظریات مارتین هیدگر می توان جستجو کرد.
